El miedo propio incontrolado
se convierte en paranoia.
El paranoico se defiende atacando.
La víctima también ataca.
El miedo propio se ha materializado.
El miedo propio incontrolado
se convierte en paranoia.
El paranoico se defiende atacando.
La víctima también ataca.
El miedo propio se ha materializado.
La paranoia del mal rebut
és percebre que nosaltres
som l’objectiu del mal que patim.
Les veritables raons
només existeixen
en el cap de l’agressor,
i aquest necessita sanar
i vèncer la ignorància.
La paranoia del mal
acaba en agressions mútues,
que seran més i més
paranoies del mal.
Ens mosseguem la cua,
i ens fem mal.
En la amenaza
se construye la defensa.
La defensa se vuelve amenaza.
En el cotolengo y en los gobiernos
la paranoia se adueña del futuro.
No hay paz ni descanso.
Sólo guerra y oportunidades perdidas.